Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

Το δηλητηριώδες παραμύθι για μεγάλους !!!

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Τους ακούει ο κόσμος και μοιάζει σαν παστωμένοι θεατές σε δημόσια εκτέλεση της Ιεράς Εξέτασης στην καρδιά του Μεσαίωνα, όλους αυτούς τους δήθεν περισπούδαστους ευρωηγέτες στις συσκέψεις. Κι αντιλαμβάνεται πως έχουν βάλει το μέλλον του σιδηροδέσμιο στο ικρίωμα των αγορών, στο βωμό του καπιταλισμού. Κι ύστερα μαζεύονται κι οι ντελάληδες της εποχής και μεταδίδουν τους καυγάδες για το ποιος θ’ ανάψει πρώτος το σπίρτο να καούν οι λαοί... Στάχτη και μπούρμπερη να γίνουν, γόνιμο έδαφος για νέες επενδύσεις πάνω στα χαλάσματα και τις ξεχαρβαλωμένες ζωές. Η Ευρώπη, τάχα μου δήθεν Ενωμένη, γίνεται, δήθεν ξαφνικά, κακιά μάγισσα που πνίγει τα παιδιά της που τα ‘φερε ως τη θηλή της ψευδαίσθησης ότι λεύτερα βυζαίνουν τους ίδιους τους κόλπους και τον ιδρώτα τους. Αυτό το παραμύθι θα έχει κακό τέλος γιατί στον καπιταλισμό ο Χανς Κρίστιαν Αντερσεν κι οι άλλοι παραμυθάδες διαπραγματεύονται τα δικαιώματα αποστολής των πολιτών στην πραγματική κόλαση. `Η, καλύτερα, στην κόλαση της καπιταλιστικής πραγματικότητας. Απέναντι στους χαλυβουργούς με το φωτεινό πνεύμα, πυγολαμπίδα παρήγορη οι αποφασισμένοι απεργοί στα μαύρα σκοτάδια των ημερών των αγορών, παρατάσσονται χιλιάδες ηττημένων. Πενηντάρηδες που δεν μπορούν να κρατηθούν μήτε απ’ τα κότσια τους μήτε απ’ τους γύρω τους, πετυχημένοι ως χτες, μακροχρόνια άνεργοι σήμερα, με γυναίκες, παιδιά και γέροντες στην πλάτη, με αφεντικά σκληρά κι απρόσωπα, ανεκπαίδευτοι πολιτικά, ανίκανοι να κρατήσουν μια σκέψη ή ένα μαχαίρι, πάντα το ίδιο βαριά τους φαίνονται. Είναι η γενιά της αυταπάτης. Του Μάη που μίσεψε στην ιστορία, πνιγμένος στην αστική παραίσθηση της δοτής κι όχι κατακτημένης συλλογικά ευημερίας. Εκεί ανάμεσα στα πενήντα και τα εξήντα, οι συνομήλικοι των προβεβλημένων δημίων, ειδικά αυτοί που ευημέρησαν χωρίς να πολυσκεφτούν πάνω σε πόσους όμοιούς τους πάτησαν χωρίς ενοχές κι αιδώ, με τ’ αυτιά ανοιχτά μόνο στις ατομικές τους μούσες και τα καλλιεργημένα απ’ το σύστημα αστικών αξιών τα ταπεινότερα των ενστίκτων τους, αυτοί είναι που πέφτουν πρώτοι. Στη βαθιά κατάθλιψη. Στα χάπια. Στην αδράνεια. Στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί στην άλλη, γίνονται επικίνδυνοι. Για όλους. Αντικαθιστούν το ένα παραμύθι με το νέο, της μόδας. Το αντιμνημονιακό μέτωπο. Λες και φταίει η συνταγή. Λες και δεν έχουν μολυνθεί από τη «μικροαστική ελεγχόμενη αίσθηση επιβιωτικού θριάμβου» (χρεώνομαι τον όρο ως διάγνωση). Το δηλητήριο του καπιταλισμού που εμπεριέχεται σε κάθε πραγματική ή πνευματική τροφή με χορηγό τις τράπεζες και τα αστικοκομματικά χαλκεία του εξατομικευμένου εκβαρβαρισμού. Ο νέος μύθος λέγεται αντιμνημόνιο. Τους βλέπεις καταπτοημένους να σου λένε «είμαι αντιμνημονιακός», πρώην ΝουΔίτης, πρώην ΠΑΣΟΚίτης, πρώην εργαζόμενος κι επιτυχημένος γενικώς. Είναι η γενιά που όταν δεν αυτοκτονεί είτε από ευαισθησία, είτε από μοναξιά, είτε από έλλειψη αντοχής κι εκπαίδευσης στα δύσκολα, καβαλάει ένα μύθο διαφημισμένο γερά απ’ τους ενόχους της εξάπλωσης της φτώχειας και παραδίνεται στην εκμετάλλευση. Αθροίζεται σε μια μάζα, νομίζει ότι βρίσκει κοινό τόπο με …συμπάσχοντες και συνωστίζεται στο ιατρείο πόνου που στήνουν πυξ λαξ οι φονιάδες των λαών. Είναι η καλύτερη μαγιά για να συγκροτηθεί η επόμενη επιστασία δούλων. Δεν είναι ούτε εξ ορισμού πονηροί, ούτε εξ ορισμού αθώοι. Προϊόν της αποϊδεολογικοποιημένης μεταπολίτευσης, έμπειροι και κοινωνικοί, γίνονται εύκολα κολαούζοι της μαύρης αντίδρασης ειδικώς όταν τους πείσουν ότι μπορεί και να έχουν κακό τέλος αλλιώς. Αυτή η γενιά – μάζα τείνει να γίνει κρίσιμη για την ψευδοαριστερή και κυρίως ψευδοαντιστασιακή στροφή ολόκληρης της κοινωνίας προς τα δεξιά. Από φόβο απώλειας του θριάμβου. Είναι τάξη και νόμος. Πατιναρισμένοι ανανεωτές της πριονισμένης τους καρέκλας. Θύτες και θύματα μαζί, γίνονται ευκολότερα εργαλείο διαιώνισης της πολιτικής. Αυτής που τους υποτάσσει τόσο περισσότερο όσο τη «μάχονται». Ζουν ανάμεσά μας…

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011

Εγώ νομίζω ότι τα 'Επτά Θαύματα του Κόσμου' είναι:

Εγώ νομίζω ότι τα 'Επτά Θαύματα του Κόσμου' είναι: 
1. Να βλέπεις
2. Να ακούς
3. Να αγγίζεις
4. Να γεύεσαι
5. Να Αισθάνεσαι
6. Να Γελάς
7. και να αγαπάς".     


Ο βασιλιάς και το τρελό νερό

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ένας σουλτάνος, καλός και δίκαιος και είχε έναν βεζύρη, που ήτανε και αυτός καλός και ήταν κι αστρολόγος.


Μια μέρα ο βεζύρης λέγει του σουλτάνου, πως είδε κάποια σημάδια στον ουρανό πως θα βρέξει στον κόσμο ένα νερό τρελλό, και πως όποιος το πιει αυτό το νερό, θα τρελλαίνεται. Και πως όλοι οι άνθρωποι που ζούνε στην επικράτειά τους θα πιούνε και θα χάσουνε τα λογικά τους, και δεν θα νιώθουνε πια τίποτα, μήτε τι είναι σωστό και τι είναι ψεύτικο, μήτε τι είναι καλό και τι είναι κακό, μήτε τι είναι νόστιμο και τι άνοστο, μήτε τι είναι δίκαιο και τι άδικο. 
Σαν τ’ άκουσε αυτά τα λόγια ο Σουλτάνος γυρίζει και λέγει στον βεζύρη: Αφού θα τρελλαθεί όλος ο κόσμος, πρέπει να κοιτάξουμε να μην τρελλαθούμε κι εμείς, γιατί αλλιώς πώς θα τους κρίνουμε με δικαιοσύνη; Του λέγει ο βεζύρης πως ο λόγος του είναι σωστός και πως θά ‘πρεπε να προστάξει να μαζέψουνε από το καλό νερό που πίνανε, και να το φυλάξουμε μέσα στις στέρνες, για να μην πίνουνε από το χαλασμένο και κρίνουμε παλαβά κι άδικα, μα δίκαια, όπως έχουνε χρέος.

Έτσι κι έγινε. Σε λίγον καιρό έβρεξε στ’ αλήθεια, και το νερό ήτανε τρελλό νερό, και τρελλαθήκανε όλοι οι άνθρωποι, και δεν γνωρίζανε οι καημένοι τι τους γίνεται, και είχανε το ψεύτικο για αληθινό, το κακό για καλό, το άδικο για δίκαιο. Μα ο σουλτάνος κι ο βεζύρης πίνανε από το καλό νερό που είχανε φυλαγμένο, και δεν τρελλαθήκανε, αλλά κρίνανε τον κόσμο με δικαιοσύνη.

Μα ο κόσμος τά ‘βλεπε ανάποδα και δεν ήτανε ευχαριστημένος από την κρίση του σουλτάνου και του βεζύρη και φωνάζανε πως τους αδικούνε και κοντεύανε να σηκώσουνε επανάσταση. Μετά από καιρό, σαν είδανε κι αποείδανε, ο σουλτάνος κι ο βεζύρης, χάσανε το κουράγιο τους, και λέγει ο σουλτάνος στο βεζύρη: Τούτοι οι φουκαράδες αληθινά χάσανε τα φρένα τους και τα βλέπουνε όλα ανάποδα κι όπως πάμε, μπορεί να μας σκοτώσουν επειδή θέλουμε να τους κρίνουμε με δικαιοσύνη για να ευτυχήσουνε. Το λοιπόν, βεζύρ αφέντη, άιντε να χύσουμε το καλό νερό από τις στέρνες, και να πιάσουμε να πίνουμε κι εμείς από το τρελλό νερό, να γίνουμε σαν κι αυτούς και τότε θα μας καταλαβαίνουνε και θα μας αγαπάνε. Έτσι κι έγινε. Ήπιαν και αυτοί από το παλαβό νερό και τρελλαθήκανε, και κρίναμε τρελλά κι άδικα, κι ο κόσμος απόμεινε ευχαριστημένος και πολυχρονίζανε τον σουλτάνο». 




_____

Πηγή:  «Ευλογημένο Καταφύγιο» του Φώτη Κόντογλου

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011

Αγάπη ηλεκτρονική ~ Love online

Μικρή είναι η καρδούλα μου, μα σένα σε χωράει όπου κι αν πας κι αν σταθείς, σκέψη δική μου σ ακολουθεί.  

 Να χεις τις λέξεις μου φυλακτό, καλέ μου στο μαξιλάρι Είναι Αγάπη ηλεκτρονική, να είμαι εδώ και να 'σαι εκεί..

Ξεχνώ τα πρέπει και τα γιατί, χαρούμενα ζω την κάθε στιγμή ίσως αν φύγω και χαθώ, λόγια θα μείνουν στο κείμενο αυτό. 

 Αλήθεια σε πίστεψα, ήταν γραπτό, INTERNET πρόσεχε αυτούς που αγαπώ !!!   

Θα μου πείτε είναι λόγια, λόγια ηλεκτρονικά, μα πιστεύω σ ότι λέω κι ότι κάνω από καρδιάς.

  Άνθρωποι πολλοί στο χώρο αυτό, μέσα σ όλους είμαι κι εγώ..
Νέοι, μεγάλοι, μα και παιδιά, αφιερώνουν χρόνο σπουδαίο για μας.
Ίσως ο πόνος της μοναξιάς, φέρει συνέχεια κι άλλους κοντά.....
Μα ως πότε ο πόνος θα μας κυβερνά; Μα να θυμάστε!!! 
Δύναμη παίρνω πολύ από σας..... 
Συμφωνώ μαζί σας, η ζωή είναι χαρά, πρέπει να ζήσουμε και για μας κι ώσπου να δούμε του ήλιου αχτίνα, φίλε μου ζήσε, από τώρα ξεκίνα.. 
Ας είναι σκέψεις ηλεκτρονικές, κράτα αν θες μόνο τις στιγμές, καταλαβαίνεις τι λέω κι εννοώ, αν έχω άδικο, συγνώμη ζητώ.....
Συγκέντρωσε απ εδώ, ότι σε ωφελεί, μην βλάπτεις και μην βλάπτεσαι, είναι άδικο πολύ, πολλοί θα σε πιστέψουνε, λίγους να πιστέψεις, σώσε τα πιστεύω σου, διώξε κακές σκέψεις.....
Χάρισε λίγα απ τα λουλούδια της ψυχής σου κι αμέσως θα αλλάξει η ζωή σου,άλλωστε δεν ζητώ κάτι ακριβό, ένα ζεστό χαμόγελο, ένα λόγο γλυκό.  

Και σταμάτα να λες ότι είναι ανοησίες, ήδη άρχισες αμέσως εργασίες. 
Ωραίε μου φίλε ηλεκτρονικέ, πιστεύω σε σένα, πολλές οι χαρές!!!

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

Καταπληκτικό αλλά πολύ σπάνιο θέαμα.

Δεν είναι καταρράκτης φωτιάς, είναι καταρράκτης νερού, που σε ορισμένες καιρικές και άλλες συνθήκες, φαίνεται σαν να πέφτει φωτιά. Βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Yosemite στην Καλιφόρνια και είναι ένα από τα πιο ασυνήθιστα τοπία. Πολλοί φωτογράφοι,προκειμένου να αποθανατίσουν το φαινόμενο, περιμένουν πολύ μεγάλο διάστημα. Δείτε το εκπληκτικό θέαμα!

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011

Δέκα σκληρές αλήθειες για τη ζωή

Πρώτη σκληρή αλήθεια ζωής: Αν νομίζεις ότι η ζωή σου έχει τελματώσει, το λάθος είναι δικό σου!
Με άλλα λόγια, σου λείπει η δύναμη να πεις: «Εγώ είμαι υπεύθυνος για τη ζωή μου και για όσα την αποτελούν.»
Δύο εργάτες καθημερινά σταματούσαν τη δουλειά τους και έτρωγαν το κολατσιό τους. Ο ένας συνέχεια παραπονιόταν κάθε φορά που άνοιγε το κολατσιό του: «Πάλι σάντουιτς με κεφαλοτύρι! Το μισώ το κεφαλοτύρι. Το σιχαίνομαι!» Αυτή η δουλειά γινόταν μήνες. Μια μέρα ο συνάδελφός του, ακούγοντάς τον να παραπονιέται ξανά για το περιεχόμενο του σάντουιτς, τον ρωτά: «Μα αφού δε σου αρέσει το κεφαλοτύρι, γιατί δε λες στη γυναίκα σου να μη σου ξαναφτιάξει τέτοιο σάντουιτς;». Τότε ο άλλος του απαντά: «Τι δουλειά έχει η γυναίκα μου, ρε φίλε; Τα σάντουιτς μου εγώ τα φτιάχνω!»
Ναι, φίλοι μου, εσείς και μόνο εσείς είστε οι αληθινοί υπεύθυνοι για την ποιότητα της ζωής σας και τα αποτελέσματά σας. Μπορεί να κατηγορείτε τους άλλους, το κράτος, τους γονείς, το σύστημα ή οποιονδήποτε άλλο θέλετε. Το θέμα είναι πως, όσο και να αναζητάτε θύτες για να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα, εσείς εξακολουθείτε να έχετε την πρωταρχική κυρίαρχη δύναμη που διαμορφώνει τη ζωή σας. Τη δύναμη να βροντοφωνάζετε: «Εγώ είναι υπεύθυνος! Εγώ μπορώ να αλλάξω τη ζωή μου και θα κάνω σήμερα την αρχή!»
Ποιος έφτ
ιαξε το δικό σας «σάντουιτς» σήμερα;  





Δεύτερη σκληρή αλήθεια ζωής: Αν επενδύεις όλο σου το χρόνο στο να αναλύεις προτού αποφασίσεις να κάνεις κάτι, πού θα βρεθεί ο χρόνος να αποφασίσεις και να δράσεις;
Σταματήστε να γίνεστε τόσο αναλυτικά προγραμματισμένοι πριν κάνετε κάτι, γιατί τότε δε θα βρείτε χρόνο να υλοποιήσετε όλα εκείνα που έχετε προγραμματίσει! Οι Αγγλοσάξονες έχουν «κλέψει» δικές μας λέξεις για να παρουσιάσουν αυτό το ελάττωμα: Analysis – Paralysis το λένε κι όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε τη θέλουν να πουν!                                        
Photobucket


Τρίτη σκληρή αλήθεια ζωής: Έχεις δύο επιλογές – να αντιδράσεις ή να ανταποκριθείς στη ζωή. Ποια επιλογή διαλέγεις;
Η ζωή μοιάζει με μια θεραπεία. Ο τρόπος που της συμπεριφερόμαστε κάνει τη διαφορά. Όταν κάποιος άρρωστος χρειάζεται να πάρει μια θεραπεία, στο τέλος της θεραπευτικής περιόδου ο γιατρός τον επανεξετάζει και αποφαίνεται αν ο οργανισμός του ασθενούς ανταποκρίθηκε στην θεραπεία ή αν… αντέδρασε στη θεραπεία. Στη δεύτερη περίπτωση ο ασθενής εξακολουθεί να υποφέρει και παραμένει στο ψάξιμο, την αναζήτηση γιατρειάς και την αγωνία.
Εσείς ανταποκρίνεστε ή αντιδράτε στις προκλήσεις που καθημερινά η ζωή απλώνει στο δρόμο σας; 

Photobucket


Τέταρτη σκληρή αλήθεια ζωής: Οι άνθρωποι κάνουν συχνά πράγματα για λόγους που δεν είναι προφανείς.
Ακόμα και οι άνθρωποι που έχουν ποιότητα μπορούν να γίνουν -και συχνά γίνονται- μικρόψυχοι και μικροπρεπείς. Όσο περισσότερο απλώνεται το σκοτεινό «πέπλο» της αυτοαποκαλούμενης «παγκοσμιοποίησης» -που καμία σχέση δεν έχει με την παγκοσμιοποίηση που κάποτε υμνούσε ο John Lennon- τόσο περισσότερο θα μεταλλάσσονται οι ανθρώπινες συμπεριφορές. Οι σκληροί άνθρωποι θα γίνονται σκληρότεροι και οι παθητικοί στις προκλήσεις της ζωής θα υποφέρουν και θα βασανίζονται! 



Πέμπτη σκληρή αλήθεια ζωής: Εκείνος που είπε πως το χρήμα δεν είναι το παν, μάλλον θα πρέπει να ήταν «μπατίρης»!
Φυσικά και προηγούνται η καλή υγεία, η αγάπη και τα τοιαύτα… Αλλά, φίλοι μου, όταν δεν υπάρχει η μέγιστη των ενεργειών, δηλαδή το χρήμα, τότε άντε να βρεις γιατρειά. Άντε να βρεις ηρεμία μυαλού να απολαύσεις ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα με τους αγαπημένους, να παίξεις τρυφερά με τα παιδιά σου…!
Το χρήμα είναι παντοδύναμο, γιατί η ενέργεια που αντιπροσωπεύει είναι παντοδύναμη. Τα κακά που προκαλεί τα κάνουν οι άνθρωποι. Ακριβώς όπως το νυστέρι στα χέρια ενός χειρουργού σώζει ζωές, ενώ στα χέρια ενός ψυχοπαθή «κόβει» ζωές, έτσι και το χρήμα. 


Έκτη σκληρή αλήθεια ζωής: Οι άνθρωποι και οι νόμοι είναι υποκριτικοί. Μας ενοχλεί το απαγορευμένο, ενώ, παράλληλα, επιτρέπουμε το επικίνδυνο.
Νομίζουμε ότι μόνο τα ναρκωτικά σκοτώνουν, γι’ αυτό και ποινικοποιούμε τη χρήση τους. Η μόλυνση του περιβάλλοντος από την κρατική αδιαφορία, η ανύπαρκτη αστυνόμευση που επιτρέπει στον οικοπεδοφάγο να κάψει όλους τους πνεύμονες οξυγόνου της χώρας, γιατί δεν τιμωρούνται και δεν προλαμβάνονται ανάλογα;
Η τηλεόραση είναι ένα από τα σκληρότερα «ναρκωτικά». Ειδικά η αποχαυνωτική τηλεόραση που διαβρώνει συνειδήσεις, παραμορφώνει πρότυπα και καταβαραθρώνει ανθρώπινες αξίες και ιδανικά! Καθημερινά ακούω να μου λένε πόσο πολυάσχολοι είναι ορισμένοι και πως δεν τους μένει καθόλου ελεύθερος χρόνος για να κάνουν πράγματα που θέλουν. Αν, όμως, τους ρωτήσεις για τις εξελίξεις σε κάποιο από τα τελευταία τηλεοπτικά σίριαλ του συρμού, είναι πλήρως… ενήμεροι!
Πόσο σας κόστισε η τηλεόραση που αγοράσατε για το σαλόνι σας; Πεντακόσια, χίλια ευρώ; ΠΟΣΟ ΣΑΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ η καθημερινή της χρήση; Σε χρήμα, σε πνευματικότητα, σε έλλειψη επικοινωνίας, σε ώρες κενές, χωρίς σκέψη, χωρίς δημιουργική λειτουργία του μυαλού;
Πόσο μας κοστίζουν τα νοθευμένα, μπαγιάτικα, αισχροκερδώς υπερτιμολογημένα τρόφιμα που καθημερινά αγοράζουμε από τα μπακάλικα και τα σούπερ μάρκετ; Γιατί κανείς, μα κανείς, δεν ποινικοποιεί τη συστηματική αισχροκέρδεια και τη σταδιακή τροφική και ατμοσφαιρική δηλητηρίαση, που τόσο επαίσχυντα και ασύστολα εμπορεύονται οι λίγοι; 


Έβδομη σκληρή αλήθεια ζωής: Πάντα, μα πάντα θα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ποτέ δεν πρόκειται να σας συμπαθήσουν και να σας συμπεριφερθούν δίκαια και με σεβασμό.
Πάρτε το απόφαση: Είναι αδύνατο να τα έχετε καλά με όλους! Όσο και να το προσπαθήσετε, πάντα θα βρεθούν κάποιοι που θα σας απαξιώσουν, θα σας μειώσουν, θα σας κατηγορήσουν. Μην μπείτε στον κόπο να τους κερδίσετε. Είναι χάσιμο χρόνου και ενέργειας. Αντίθετα, αγκαλιάστε τους πραγματικούς σας φίλους και τιμήστε τους ειλικρινείς σας συμμάχους.
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας γέρος, ένα αγόρι κι ένας γάιδαρος. Πήγαιναν στην πόλη και είχαν αποφασίσει ότι το αγόρι θα ήταν καβάλα. Καθώς προχωρούσαν, οι άνθρωποι τους κοιτούσαν και σχολίαζαν πόσο ντροπή ήταν για το νεαρό να είναι καβάλα και ο γέρος να περπατάει. Τότε το αγόρι και ο γέρος αποφάσισαν ότι μάλλον θα είχαν δίκιο εκείνοι που τους κριτίκαραν κι έτσι άλλαξαν θέσεις.
Μετά από λίγο, ενώ συνέχιζαν, κάποιοι άλλοι άνθρωποι νόμιζαν ότι ήταν κρίμα ένα τόσο νέο αγόρι να πηγαίνει με τα πόδια. Κι έτσι, αποφάσισαν να περπατάνε και να ξεκαβαλικέψουν το γάιδαρο.
Σύντομα, κι ενώ περνούσαν μπροστά από κάποιους άλλους ανθρώπους, μερικοί θεώρησαν βλακεία να τους βλέπουν να περπατούν και το γαϊδούρι να προχωράει χωρίς φορτίο. Ο γέρος και ο νεαρός αποφάσισαν ότι είχαν δίκιο και καβάλησαν και οι δυο τους το γαϊδούρι.

Παρακάτω οι άνθρωποι άρχισαν να σχολιάζουν πόσο κρίμα ήταν για το γαϊδουράκι να κουβαλάει τόσο βαρύ φορτίο. Και τότε ο γέρος και ο νεαρός αποφάσισαν να ξεκαβαλικέψουν και να κουβαλήσουν οι ίδιοι το γάιδαρο.
Καθώς περνούσαν μια γέφυρα, το γαϊδούρι τούς ξέφυγε και έπεσε μέσα στο ποτάμι και πνίγηκε.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: Αν προσπαθείς να τους ευχαριστήσεις όλους, γρήγορα θα πάθεις τόσο μεγάλη ζημιά που θα σου στοιχίσει. Εσύ θα βγεις χαμένος! 


Όγδοη σκληρή αλήθεια ζωής: Αν κάνεις παρέα με κοράκια, μην παραξενευτείς αν συνέχεια μπροστά σου βλέπεις ψοφίμια! (Περσική παροιμία)
Ποιο είναι το περιβάλλον των ανθρώπων που σας περιστοιχίζουν; Είναι άνθρωποι με όραμα, με στόχους, με ιδανικά και φιλοδοξίες; Ή μήπως είναι άνθρωποι που η ζωή τους είναι μίζερη και σκοτεινή. Γεμάτη απογοήτευση, άρνηση και γκρίνια;
Στα διάφορα σεμινάρια και ομιλίες μου χρησιμοποιώ κάποια «κοσμητικά» επίθετα για την κατηγορία των αρνητικών ανθρώπων που περιστοιχίζουν τις ζωές μας και είναι πρόθυμοι, έτοιμοι και ικανοί να μας κάνουν σας κι αυτούς. «Μολυσματικές προσωπικότητες», «ενεργειακοί βρικόλακες», «ζόμπι του περιβάλλοντος» ή «χάνιμπαλ λέκτορς» της ζωής μας υπάρχουν παντού. Μέσα κι έξω από τα σπίτια μας και τις δουλειές μας. Είναι στο χέρι σας να τους αποβάλλετε μια για πάντα.
Γι’ αυτό κι εσείς, φίλοι μου, σταματήστε να κάνετε παρέα με ανθρώπους που είναι περισσότερο «μπερδεμένοι» από εσάς. Έχω παρατηρήσει πως όλοι εκείνοι που δεν έχουν τι να κάνουν με τη ζωή τους, θέλουν να το κάνουν μαζί μου. Εγώ προσωπικά δεν έχω ούτε μερικά ελάχιστα δευτερόλεπτα χρόνου γι’ αυτούς. Για να τους ακούσω, να τους μιλήσω, να τους καταλάβω! Εσείς;



Ένατη σκληρή αλήθεια ζωής: Όταν αναζητάς μια σωστή συμβουλή από κάποιον, ποτέ μην απευθύνεσαι μόνο σ’ εκείνους που σ’ αγαπούν. Αναζήτησέ την ανάμεσα σ’ εκείνους που έχουν κάνει με επιτυχία πριν από εσένα αυτό για το οποίο θέλεις τη συμβουλή, έστω κι αν αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι φίλοι σου.
Ουδέν σχόλιο! 



Δέκατη σκληρή αλήθεια ζωής: Συν Αθηνά και χείρα κίνει!
Μάθε να μη ζητάς από το Θεό να γίνει οικονόμος και οικιακή σου βοηθός. Έτσι, δεν πρόκειται ποτέ να καταφέρεις τίποτα στη ζωή. Έχε υπόψη πως ο Θεός μπορεί να κάνει για σένα μόνο όσα μπορεί να κάνει μέσα από εσένα. Αυτό σημαίνει ότι εσύ και μόνον εσύ είσαι σε θέση να κάνεις την αρχή για οποιαδήποτε προσπάθεια θέλεις να φέρεις σε πέρας. Ναι, καλοί είναι οι φίλοι, οι χορηγοί, οι υποστηρικτές, οι δανειστές και όλοι οι άλλοι. Το θέμα είναι πως, από τη στιγμή που εσύ έχεις και την ευθύνη του πεπρωμένου σου, εσύ έχει και το δικαίωμα της επιλογής των πρωτοβουλιών και των δράσεων που θα αναλάβεις. Εσύ!
Γι’ αυτό, φίλε και φίλη, θυμήσου: Η ζωή μοιάζει με ένα φαστφουντάδικο και όχι εστιατόριο πολυτελείας. Στα εστιατόρια πολυτελείας πρώτα τρως και ύστερα έρχεται ο λογαριασμός και πληρώνεις. Στα φαστφουντάδικα πρώτα πληρώνεις και ύστερα τρως.

Το μαγαζί της αλήθειας (του Χ. Μπουκάι)

“Ο άνθρωπος περπατούσε σ’ εκείνα τα σοκάκια της επαρχιακής πόλης. Είχε χρόνο και γι’ αυτό κοντοστεκόταν για λίγο μπροστά σε κάθε βιτρίνα, σε κάθε κατάστημα, σε κάθε πλατεία.

Στρίβοντας σε μια γωνία βρέθηκε άξαφνα μπροστά σε ένα ταπεινό κατάστημα που η ταμπέλα του ήταν λευκή. Περίεργος, πλησίασε στη βιτρίνα και κόλλησε το πρόσωπο του στο κρύσταλλο για να καταφέρει να δεί μέσα στο σκοτάδι… Το μόνο που φαινόταν ήταν ένα αναλόγιο μ’ ένα χειρόγραφο καρτελάκι που έγραφε: ''ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ''

                                                            

http://i2.tagstat.com/image05/a/32ae/001g054KzaK.gif




Ο άνθρωπος έμεινε έκπληκτος. Σκέφτηκε, ότι αν και διέθετε ανεπτυγμένη φαντασία, του ήταν αδύνατον να φανταστεί τί μπορεί να πουλούσαν.


Μπήκε.

Πλησίασε την κοπέλα που στεκόταν στον πρώτο πάγκο και τη ρώτησε:

“Συγνώμη. Αυτό είναι το μαγαζί της αλήθειας;”

“Μάλιστα κύριε. Τί λογής αλήθεια θέλετε; Αλήθεια μερική, αλήθεια σχετική, αλήθεια στατιστική, πλήρη αλήθεια;”

Ώστε, λοιπόν, πουλούσαν αλήθεια. Ποτέ δεν είχε φανταστεί οτι ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο. Να πηγαίνεις σ’ ένα μέρος και να παίρνεις την αλήθεια, ήταν υπέροχο.

“Θέλω πλήρη αλήθεια” αποκρίθηκε ο άνθρωπος χωρίς ταλάντευση.

“Είμαι τόσο απαυδισμένος από τα ψέματα και τις πλαστογραφίες” σκέφτηκε “Δε θέλω άλλες γενικεύσεις, ούτε δικαιολογίες, δε θέλω απάτες, ούτε κοροϊδίες.” 


“Απόλυτη αλήθεια” διόρθωσε

“Μάλιστα κύριε. Ακολουθήστε με.”

Η κοπέλα συνόδευσε τον πελάτη σ’ ένα άλλο μέρος του καταστήματος και δείχνοντας έναν πωλητή με αυστηρό ύφος, είπε:

“Ο κύριος θα σας εξυπηρετήσει.”

Ο πωλητής πλησίασε και περίμενε τον πελάτη να μιλήσει.

“Ήρθα να αγοράσω την απόλυτη αλήθεια.”

“Αχα. Συγνώμη, γνωρίζετε την τιμή;”

“Όχι. Πόσο κοστίζει;” αποκρίθηκε τυπικά. Στην πραγματικότητα ήξερε οτι θα πλήρωνε όσο όσο για να έχει όλη την αλήθεια.


“Για όλη την αλήθεια”, είπε ο πωλητής “το αντίτιμο είναι οτι ποτέ πιά δε θα έχετε την ησυχία σας.”

Ένα ρίγος διέτρεξε τη ράχη του ανθρώπου. Ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι το κόστος θα ήταν τόσο υψηλό.

“Ε..ευχαριστώ… Συγνώμη…” ψέλλισε.

Έκανε μεταβολή και βγήκε από το κατάστημα κοιτώντας το έδαφος.

Ένιωσε λίγο θλιμμένος όταν κατάλαβε ότι δεν ήταν ακόμα προετοιμασμένος για την απόλυτη αλήθεια, ότι ακόμα χρειαζόταν ορισμένα ψέματα για να βρίσκει ανάπαυση, ορισμένους μύθους και εξιδανικεύσεις για να καταφεύγει, ότι ήθελε κάποιες δικαιολογίες για να μην αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον εαυτό…

“Ίσως αργότερα…” σκέφτηκε. 





ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ – JORGE BUCAY

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011

Ιστορία μιας γενιάς!!Είναι έτοιμοι οι νέοι μας να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες?

Είναι έτοιμοι οι νέοι μας να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες?
Άρθρο της Χριστίνας Κοψίνη :
“Eξι μήνες προσπαθούσε να βρει δουλειά ο Αργύρης. Προσπαθούσε; Δεν ξέρω.Γιατί πολλοί από τους νέους, ακόμη κι όταν υπήρχαν δουλειές, δεν ήξεραν πού να τις αναζητήσουν. Μέσα από τον ΟΑΕΔ; Δεν προσφέρει παρά μόνον σε αυτούς που έχουν ένσημα και μπορούν να πάρουν επίδομα. Μέσω γνωστών; Δεν είχε δα και σπουδαίο κύκλο η οικογένεια. Η Σχολή; Σιγά μην ενδιαφερθούν οι καθηγητές, όταν δεν είσαι αστέρι για να σε ξεχωρίσουν. Ποτέ δεν ήταν άριστος για να τον βραβεύσουν. Απλώς, ένας απόφοιτος των ΤΕΙ, ένας από τους 800.000 ανέργους. Γι’ αυτό και αποφάσισε να φύγει. 


Σπούδασε μια ειδικότητα από αυτές με το ωραίο όνομα και ανύπαρκτη πρόσβαση στην αγορά εργασίας. Και αμέσως μετά, έσπευσε να κλείσει την υποχρέωση προς την πατρίδα. Τέλειωσε το στρατιωτικό και άρχισε να ψάχνεται. Μέχρι και ουζερί άνοιξε, αλλά δεν φανταζόταν πόσο γρήγορα χρεοκοπείς όταν συνέχεια κερνάς τις παρέες. Και τότε, σκέφτηκε την Ολλανδία. Oχι, δεν είχε πάει ποτέ του. Δεν είχε ταξιδέψει ποτέ στην Ευρώπη. Κι ας ήταν ήδη 23 ετών. Αλλά στο μυαλό του η Ολλανδία ήταν πάντα συνυφασμένη με ελευθερίες και ευκαιρίες. Μη νομίσετε πως σκεφτόταν τα τσιγαριλίκια. Κάθε άλλο. Ποτέ δεν κάπνισε χασίς ή κάτι συναφές και μόνο η φυσική περιέργεια θα τον οδηγούσε να επισκεφθεί τα περίφημα coffee shops, για να έχει να λέει ότι πήγε κι εκεί. 



1102738Είπε, λοιπόν, «θα φύγω τη Δευτέρα». Κι έφυγε. Με 800 ευρώ και με εισιτήριο αεροπορικής εταιρείας χαμηλού κόστους, αφίχθη μεσάνυχτα στο Aμστερνταμ. Ακόμη και η επιλογή δρομολογίου ήταν λάθος. Και τότε ήταν που τον έπιασε η κρίση πανικού. Αλλά ο Αργύρης, πείσμων και ξερόλας όπως οι Ελληναράδες, ούτε γι’ αυτό δεν είχε προνοήσει. «Ψυχάκιας είμαι να πάρω χημικά;», έλεγε κάθε φορά που τον προέτρεπε η φίλη του να επισκεφθεί ένα ψυχίατρο για τα ψυχοσωματικά του. Eτσι, όταν εκείνο το πρώτο βράδυ κατακυρι
εύθηκε από κρίση πανικού, ήταν παντελώς απροστάτευτος.
Δεν ήταν μόνο το άγνωστο στο οποίο καλό είναι να φτάνεις με φως, αλλά το ξάφνιασμα από την αστυνομία του αεροδρομίου που τον ρωτούσε επίμονα και με ειρωνεία πού πάει, σε ποιον θα μείνει, πόσα λεφτά έχει μαζί του… Στέγνωσε το στόμα του. Σαν να ξέχασε και τα αγγλικά που ήξερε. Κι έπειτα έφτασε σε εκείνο το φρικτό Hostel, όπου όλοι κάπνιζαν και οι μυρωδιές ήταν ανυπόφορες. Χρειάστηκε να περάσουν ακόμη δύο ημέρες για να εξοικειωθεί με την ιδέα της επιστροφής και να αποφασίσει πως πρέπει να βγάλει ένα εισιτήριο με ανοιχτή επιστροφή.
H ιστορία εξελίσσεται. Ας δώσει, λοιπόν, ο καθένας τη συνέχεια που θέλει… Aλλωστε, έχει ελάχιστη σημασία η εξέλιξη όταν από την αφετηρία ξεκινάει κάποιος τόσο αγύμναστος. Γιατί τα παιδιά μας είναι αγύμναστα. Χορτάτα, ανεκπαίδευτα στις δυσκολίες και στις αβεβαιότητες θα πονέσουν, να αποδεχθούν ότι σε λίγο θα λένε «Ελληνες» και θα τους ταυτίζουν με τους άλλους Aνατολικοευρωπαίους μετανάστες της Βαλκανικής.”

Photobucket

Συνολικές προβολές σελίδας

Ο Καιρός.

....για να δούμε τι θα δούμε στην Τ.V.......

me