Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Το ταξιδι του φεγγαριου Χαινηδες

Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης
Πρώτη εκτέλεση: Χαΐνηδες


Απόψε το φεγγάρι κοντοστάθηκε
λιγάκι ν' αποστάσει και φρουκάστηκε
μες στα στενά το βλέμμα του σαΐτεψε
στου νου μου τα σοκάκια εταξίδεψε

Δώσε κλωστή φεγγάρι, μιαν αμπελονιά
τα ρούχα μου να ράψω μες στην παγωνιά
να ζεσταθώ να παίξω σέρτικο σκοπό
του κόσμου τα παράπονα για να σου πω

Η αγάπη απου χρόνια εκαρτερούσαμε
στα ερειπωμένα σπίτια και γελούσαμε
τα όρη να μερώνει τη θωρούσαμε
τα βράδια στα στρωσίδια την ποθούσαμε

Δίχως σκουτάρι ήρθε, δίχως αίματα
δίχως χρυσά κεντίδια στα φορέματα
Γυρεύω στο σκοτίδι πού 'ναι τ' άρματα
πού 'ναι η φωτιά κι η αρμύρα μες στα γράμματα

Η ταχυνή δροσούλιασε και πάγωσε
στην πένα το μελάνι που με λάβωσε
απόψε το φεγγάρι εταξίδεψε
στς απλοκαμούς του νου μου και βασίλεψε.

ΕΚΦΡΑΣΗ ΖΩΗΣ Α ΚΑΙ Β ΜΕΡΟΣ ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΑΛΑΜΙΑΝΑΚΗΣ

Η ΜΟΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΝΟΣ
ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΣΤΟ ΤΕΦΤΕΡΙ,
ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΚΙΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ
ΤΗ ΦΕΡΝΕΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙ....

ΕΚΦΡΑΣΗ ΖΩΗΣ Α&Β ΜΕΡΟΣ ΓΙΑ ΚΕΙΝΗ!!!!!!

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΖΟΥΓΑΝΑΚΗΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΜΕ ΑΣΚΟΜΑΝΤΟΥΡΑ

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

.....όταν βλέπουμε εμάς......

Photobucket
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω

ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν

να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα

σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου.

Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν

έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ

για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου

έλεγαν να μεγαλώσω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα

ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος

και πάντα στην κατάλληλη στιγμή.

Αυτό με έκανε να γαληνέψω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΑΛΗΘΕΙΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα

να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και

κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.

Σήμερα κάνω μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά,

ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά.

Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα

από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα.

Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και

οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου.

Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό».

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΑΥΤΑΓΑΠΗ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα

να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΑΠΛΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω

να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου.

Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή

που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα

ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο.

Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιά μου

η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.

Σήμερα αυτό το λέω

ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν

πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις

και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε

με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.

αυτό το λέμε

ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ

το διαβασα και ειπα να το μοιραστω μαζι σας, καλο βραδυ!

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

Η Αγάπη και η Τρέλλα!!!

Κάποτε, σε κάποιο μέρος της γης είχαν μαζευτεί όλα τα χαρακτηριστικά και τα αισθήματα των ανθρώπων.
Όταν η Βαρεμάρα παρουσιάστηκε για τρίτη φορά η Τρέλα της πρότεινε να παίξουμε κρυφτό.
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι του και η Περιέργεια μη μπορώντας να αντισταθεί ρώτησε: «Κρυφτό? Τι είναι αυτό?»
«Είναι ένα παιχνίδι –εξήγησε η Τρέλα- στο οποίο εγώ κλείνω τα μάτια μου και μετράω μέχρι το 1000000 ενώ εσείς πρέπει να πάτε κάπου και να κρυφτείτε; Όταν τελειώσω το μέτρημα ψάχνω να σας βρω όλους και ο πρώτος που θα βρω θα πάρει την θέση μου για να συνεχιστεί το παιχνίδι».
Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία.
Η Χαρά χοροπηδούσε ώσπου στο τέλος έπεισε όχι μόνο την Αμφιβολία αλλά και την Απάθεια, την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα… στο τέλος όλοι ήθελαν να παίξουνε.
Η Αλήθεια προτίμησε να μην κρυφτεί.
Γιατί άλλωστε, αφού τελικά πάντα όλοι την ανακαλύπτουν?
Η Υπεροψία σκεφτόταν πως επρόκειτο για ένα χαζό παιχνίδι (κατά βάθος αυτό που την ενοχλούσε ήταν το ότι δεν ήταν δική της ιδέα) και η Δειλία προτιμούσε να μην ρισκάρει.
«ΕΝΑ, ΔΥΟ, ΤΡΙΑ…» - άρχισε να μετράει η Τρέλα.
Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά η οποία πήγε πίσω από την πρώτη πέτρα που βρήκε μπροστά της.
Η Πίστη πέταξε στον ουρανό και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο οποίος με τις δυνάμεις του είχε καταφέρει να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο δέντρο.
Η Γενναιότητα σχεδόν δεν κατόρθωνε να κρυφτεί. Κάθε μέρος που έβρισκε ήταν ιδανικό για κάποιον από τους φίλους της.
Τι να πεις για την κρυστάλλινη λίμνη? Ιδανική για την Ομορφιά.
Την σκιά ενός δέντρου? Τέλειο για την Ντροπή.
Τα φτερά μιας πεταλούδας? Το καλύτερο για την Θέληση.
Ένα φύσημα του ανέμου? Υπέροχο για την Ελευθερία.
Έτσι η Γενναιότητα κατέληξε να κρυφτεί σε μια ηλιαχτίδα.
Αντίθετα ο Εγωισμός βρήκε αμέσως κρυψώνα, με πολύ αέρα, άνετο και όλο δικό του.
Η Ψευτιά κρύφτηκε στο βάθος του ωκεανού (ψέματα, πίσω από το ουράνιο τόξο πήγε!).
Το Πάθος και η Επιθυμία στο κέντρο των ηφαιστείων.
Η Λησμονιά …δεν θυμάμαι …που?
Όταν η Τρέλα έφτασε να μετράει 999999, η Αγάπη δεν είχε βρει ακόμη ένα μέρος να κρυφτεί γιατί τα έβρισκε όλα πιασμένα; Μέχρι που κατάφερε να δει ένα μπουκέτο από τριαντάφυλλα και αποφάσισε να κρυφτεί ανάμεσα στα λουλούδια.
«Ένα εκατομμύριο!»- μέτρησε η Τρέλα.
Και ξεκίνησε να ψάχνει.
Η πρώτη που φάνηκε ήταν η Τεμπελιά στα τρία βήματα από μια πέτρα.
Μετά άκουσε την Πίστη που συνομιλούσε με τον Θεό για θρησκευτικά θέματα, όπως ένιωσε και τον σεισμό του Πάθους και της Επιθυμίας από το βάθος των ηφαιστείων.
Κατά τύχη βρήκε την Εμπάθεια και έτσι γρήγορα ανακάλυψε που βρίσκονταν ο Θρίαμβος.
Τον Εγωισμό δεν κατάφερε να τον βρει: Έφυγε από την κρυψώνα του μόλις κατάλαβε πως εκεί υπήρχε και μια σφηκοφωλιά.
Ύστερα από πολύ περπάτημα, η Τρέλα δίψασε και πλησίασε στην λίμνη να πιει νερό όπου είδε και την Ομορφιά.
Με την Αμφιβολία ήταν ακόμη ευκολότερα τα πράγματα, την είδε να κάθεται σε έναν φράχτη χωρίς να έχει αποφασίσει από ποια μεριά έπρεπε να κρυφτεί.
Σιγά-σιγά τους βρήκε σχεδόν όλους: Το Ταλέντο στο πράσινο χορτάρι, το Άγχος σε μια σκοτεινή σπηλιά, τη Ψευτιά πίσω από το ουράνιο τόξο όπως και την Λησμονιά που είχε ήδη ξεχάσει ότι έπαιζαν κρυφτό.
Μόνο η Αγάπη δεν φαινόταν πουθενά.
Η Τρέλα έψαξε πίσω από όλα τα δέντρα, κάθε πέτρα, στις κορυφές των βουνών και ενώ ήταν έτοιμη να παραιτηθεί είδε το μπουκέτο με τα τριαντάφυλλα και άρχισε να ψάχνει ανάμεσά τους.
Ξαφνικά, άκουσε ένα ουρλιαχτό από πόνο: Τα αγκάθια είχανε πληγώσει τα μάτια της Αγάπης!
Η Τρέλα δεν ήξερε τι να κάνει για να εξιλεωθεί : έκλαψε, παρακάλεσε, ζήτησε συγχώρεση και στο τέλος της υποσχέθηκε πως θα γινόταν ο οδηγός της.
Από τότε, που για πρώτη φορά στην γη παίχτηκε το κρυφτό, η Αγάπη είναι τυφλή και η Τρέλα πάντα την οδηγεί…

(ιταλικό παραμύθι)

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!

kalhmera kalh ebdomada

''Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΠΕ....''


Ο Πέπε είναι το είδος του ανθρώπου που ο καθένας θα ήθελε να είναι. Πάντα χαρούμενος, είχε πάντα κάτι θετικό να πει. Όταν κάποιος τον ρωτούσε πως είναι, πάντα έλεγε :
«Δεν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα»!
Eίχε αλλάξει πολλές φορές δουλειά και αρκετοί από τους συναδέλφους του τον ακολουθούσαν. Ο λόγος που τον ακολουθούσαν ήταν η στάση του. Ήταν γεννημένος ηγέτης. Αν ένας από τους υπαλλήλους είχε μια
κακή μέρα, αυτός ήταν πάντα εκεί για να του δείξει την θετική πλευρά της κατάστασης.
Μια μέρα πήγα να τον δω και του ρώτησα : "Δεν καταλαβαίνω. Δεν μπορεί να είσαι πάντα τόσο σίγουρος". 
Ο Πέπε μου απάντησε : “Κάθε πρωί ξυπνάω και λέω στον εαυτό μου 'Πέπε, έχεις δύο επιλογές τώρα : Μπορεί να είσαι σε καλή ή σε κακή διάθεση'. Διαλέγω να είμαι σε καλή.
Κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, μπορώ να επιλέξω να το παίξω θύμα ή να μάθω κάτι από την εμπειρία. Διαλέγω να μάθω".
1054310- "Πως το κάνεις"; ξαναρώτησα
- "Κάθε φορά που κάποιος έρχεται να μου παραπονεθεί, μπορώ να δεχθώ τα παράπονά του ή να του δείξω την θετική πλευρά της ζωής. Επιλέγω να του δείξω την θετική πλευρά".
- "Ναι, φυσικά, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο", απάντησα.
- "Si, είναι", δήλωσε ο Πέπε​​. "Τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Αν απλοποιήσεις την όλη κατάσταση αυτή συνοψίζεται σε μια επιλογή. Μπορείς να επιλέξεις πώς να αντιδράσεις σε κάθε περίπτωση, μπορείς να επιλέξεις πώς οι άλλοι επηρεάζουν τις διαθέσεις σου, μπορείς να επιλέξεις να είσαι σε καλή ή κακή διάθεση. Σε περίληψη :  Εσύ επιλέγεις πως θα ζήσεις την ζωή σου".
Σκέφτηκα πολύ αυτά που μου είπε ο Πέπε.  Επειδή αλλάξαμε σπίτι, χάσαμε επαφή, αλλά σκεφτόμουν συχνά τον Πεπέ όταν είχα να πάρω μιαν απόφαση.  Χρόνια αργότερα έμαθα ότι ο Πέπε έκανε κάτι που ποτέ δεν πρέπει να κάνεις.  Άφησε την πόρτα ξεκλείδωτη και τρεις οπλισμένοι ληστές μπήκαν να τον ληστέψουν.  Όταν ο Πέπε, τρέμοντας από φόβο, προσπάθησε να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο, το χέρι του γλίστρησε. Οι ληστές πανικοβλήθηκαν και τον πυροβόλησαν.
Ο Πεπέ βρέθηκε σχετικά γρήγορα. Μετά από 8 δύσκολες ώρες χειρουργείο και εβδομάδες αποκατάστασης ο Πέπε βγήκε από το νοσοκομείο με αρκετές σφαίρες στο σώμα του.
Μετά από έξι μήνες συνάντησα τον Πέπε και τον ρώτησα πως είναι. Η απάντηση ήταν όπως πάντα. «Δεν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα»!
Όταν τον ρώτησα τι του πέρασε από το μυαλό την μέρα της ληστείας, μου είπε :
- "Όταν βρέθηκα πληγωμένος ξάπλα στο πάτωμα, σκέφθηκα πως είχα δύο επιλογές: Να ζήσω ή να πεθάνω. Διάλεξα να ζήσω".
- «Δεν φοβήθηκες;» τον ρώτησα. 
1055591Ο Πέπε απάντησε. «Οι γιατροί ήταν θαυμάσιοι. Δεν κουράζονταν να επαναλαμβάνουν ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά όταν με πήγαν στο χειρουργείο και όταν είδα την έκφραση στα πρόσωπά τους τότε πραγματικά φοβήθηκα. Διάβαζα στα μάτια τους 'Αυτός τώρα είναι νεκρός'. Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να πάρω μιαν απόφαση.»
«Και τι έκανες;» Τον ρώτησα.
Ο Πέπε μου απάντησε: «Όταν ο γιατρός με ρώτησε αν ήμουν αλλεργικός σε κάτι, πήρα μια βαθιά ανάσα και φώναξα. «Si, γαμώτο!». Ενώ αυτοί γελούσαν εγώ τους είπα. «Διαλέγω να ζήσω. Εγχειρήστε με σαν να είμαι ζωντανός όχι πεθαμένος.»
 Ο Πέπε επέζησε χάρη στους γιατρούς αλλά κυρίως χάρη στην εκπληκτική στάση του. Είχε μάθει ότι κάθε μέρα, έχουμε την επιλογή να ζήσουμε πλήρως ή όχι. Τελικά, η στάση, αυτό είναι που μετράει.


Τελικά :
Το τι είσαι 
Image and video hosting by yΤο πως αισθάνεσαι 
Το πως σε βλέπουν οι άλλοι 
Το πώς ζεις 
Είναι δική σου απόφαση!!!

Συνολικές προβολές σελίδας

Ο Καιρός.

....για να δούμε τι θα δούμε στην Τ.V.......